Ana içeriğe atla

Kaynaklar

Akşin Sina, Jön Türkler ve İttihat ve Terakki, İstanbul, 1976.
Apak Rahmi, Yetmişlik Bir Subayın Hatıraları, Ankara, 1957.
Arslan Ahmet, “Atatürk ve Çağdaş Uygarlık”, Sosyal Bilimler Fakültesi Dergisi, c.II, İzmir, 1983, ss.45-84.
Atatürk  Mustafa Kemal, Nutuk/Söylev, Türk Tarih Kurumu Basımevi, Ankara 1989.
Atatürk Mustafa Kemal, Söylev ve Demeçleri c II, Türk İnkılap Tarihi Enstitüsü Yayını, Ankara-1954
Atatürk Mustafa Kemal, Söylev ve Demeçleri, c.III, Türk Tarih Kurumu Yayını. Ankara,l959.
Atay Falih Rıfkı, Atatürk’ün Hatıraları, Ankara 1965.
Avcıoğlu Doğan, Türkiye’nin Düzeni, İstanbul, Cem Yayınevi, 1974.
Aybars Ergün, “Makedonya ve II. Meşrutiyet”, Tarih İncelemeleri Dergisi, c.I, İzmir, 1983.
Aybars Ergün, “Türkiye’de Demokrasi ve Fikrî Kaynağı”, Türkiye’de Demokrasi ve Demokrasi Kültürünün Gelişmesi, İzmir,1990.
Aybars Ergün, Türkiye Cumhuriyeti Tarihi, c.I, İzmir, 1984.
Aydemir Şevket Süreyya, Tek Adam, c. I-III, Remzi Kitabevi, İstanbul, 1983.
Bayur Yusuf Hikmet, Türk İnkılâbı Tarihi, II/1, Türk Tarih Kurumu Yayını, Ankara, 1983.
Berkes Niyazi, Türkiye’de Çağdaşlaşma, Bilgi Yayınevi, Ankara, 1973.
Birinci Ali, Hürriyet ve İtilâf Fırkası, II. Meşrutiyet Devrinde İttihat ve Terakki’ye Karşı Çıkanlar, İstanbul, 1990.
Cebesoy Ali Fuat, Milli Mücadele Hatıraları, İstanbul, 1953.
Çavdar Tevfik, Milli Mücadele Başlarken Sayılarla..., “Vaziyet-i Manzara-i Umumiye”, İstanbul, 1971.
Daver Bülent, Siyaset Bilimine Giriş, Ankara,1968.
Eisenstadt, S.N., Modernization:Protest and Change, New Jersey, prentice Hall İnc. 1966.
Eldem Vedat, Osmanlı İmparatorluğu’nun İktisadi Şartları Hakkında Bir Tedkik, Ankara, 1970;
Eroğlu Hamza, Türk İnkılap Tarihi, İstanbul, 1982.
Feroz Ahmad, İttihat ve Terakki (1908-1914), (Çeviren: Nuran Yavuz), Ankara, 1984
Hanioğlu Şükrü, Osmanlı İttihad ve Terakki Cemiyeti ve Jön Türklük (1889-1902), c.I, İstanbul, 1985.
Heper Metin, Modernleşme ve Bürokrasi, Sosyal Bilimler Derneği Yayını, Ankara.
İnalcık Halil, “Atatürk ve Türkiyenin Modernleştirilmesi”, Atatürk Önderliğinde Kültür Devrimi, Ankara,1972.
İnan A. Afet, Atatürk’ten Yazdıklarım, Türk Tarih Kurumu yayını ,Ankara, 1983.
İnan Ayşe Afet, Medeni Bilgiler ve Atatürk’ün El Yazıları, Türk Tarih Kurumu Yayını, Ankara, 1969.
İnan, Afet., Medeni Bilgiler ve Mustafa Kemal Atatürk’ün El Yazmaları, Tarih Kurumu Yayını,. Ankara -1969.
Kapani Münci, Politika Bilimine Giriş, Ankara,1968.
Karabekir Kazım , İstiklal Harbimiz, İstanbul, 1960.
Karpat Kemal H., Ottoman Population (1830-1914), Demographic and Social Characteristics, The University of Wisconsin Press, London, 1985.
Kars H. Zafer, Belgelerle 1908 Devrimi Öncesinde Anadolu, İstanbul, 1984.
Kongar Emre, 21. Yüzyılda Türkiye, , Remzi Kitabevi., İstanbul, 2000.
Kongar Emre, Devrim Tarihi ve Toplumbilim Açısından Atatürk, İstanbul, 1999.
Kongar Emre, Toplumsal Değişme Kuramları ve Türkiye Gerçeği, İstanbul, Remzi Kitabevi,1999.
Köker Levent, Modernleşme, Atatürkçülük ve Demokrasi, İstanbul,1990.
Küçükömer İdris, Düzenin Yabancılaşması, Ant Yayını, İstanbul, 1969.
Lerner, Daniel, The Passing of Tradiotanal Society, New York, The Free Pres, 1964.
Lewis Bernard, Modern Türkiyenin Doğuşu, Türk Tarih Kurumu Yayını, Ankara,l984
Mardin Şerif, Din ve İdeoloji, İletişim Yayını, , İstanbul, 1997.
Ortaylı İlber, İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı, Hil Yayını, İstanbul, 1995.
Ortaylı İlber, Tanzimat’tan Cumhuriyete Yerel Yönetim Geleneği, Hil Yayını, İstanbul 1985.
Ozankaya, Özer, Türkiye’de Laiklik, Cem Yayınevi,  İstanbul, 1993.
Özbudun Ergun, Türkiye’de Sosyal Değişme ve Siyasal Katılma, Ankara, 1975
Özek Çetin,. Türkiye’de Laiklik, Baha Matbaası, İstanbul, 1962.
Shaw Stanford - Shaw Ezel Kural, Osmanlı İmparatorluğu ve Modern Türkiye, II, (Çeviren: Mehmet Harmancı), İstanbul, 1983
Sürgevil Sabri, “Makedonya Meselesi Hakkında Bir Layiha ve Düşünceler”, Tarih İncelemeleri Dergisi, c.V, İzmir, 1990.
Tanilli Server, Uygarlık Tarihi, Çağdaş Yayınları, İstanbul, 1996.
Tansel Selahattin, Mondros’tan Mudanya’ya Kadar-I, Milli Eğitim Basımevi, Ankara, 1977.
Tekeli İlhan, İlkin Selim, “İttihat ve Terakki Hareketi’nin Oluşumunda Selanik’in Toplumsal Yapısının Belirleyiciliği”, Türkiye’nin Sosyal ve Ekonomik Tarihi (1071-1920), Ankara, 1980, ss.351-362.
Tezel Yahya S., Cumhuriyet Dönemi’nin İktisadi Tarihi (1923-1950), Ankara, 1986.
Timur Taner, Türk Devrimi, Ankara, 1994.
Toprak Zafer, Türkiye’de Milli İktisat (1908-1918), Ankara, 1982.
Tunaya Tarık Zafer, Türkiye’de Siyasal Partiler, c.I, İkinci Meşrutiyet Dönemi (1908-1918), İstanbul, 1984,
Tunaya Tarık Zafer, Türkiye’de Siyasal Partiler, c.III, İttihat ve Terakki; Bir Çağın, Bir Kuşağın, Bir Partinin Tarihi, İstanbul, 1989.
Tunçay  Mete, Laiklik, Cumhuriyet Dönemi Türkiye Ansiklopedisi c.2 İletişim Yayınları,
Usta Recep, Tevfik Fikret, Hayatı Sanatı ve Eserleri, İstanbul, 1986.
Ülken Hilmi .Ziya, Türkiye’de Çağdaş Düşünce Tarihi, Selçuk Yayınları, İstanbul - 1966.
Ziya Gökalp, “Türkleşmek, İslamlaşmak, Muasırlaşmak”, Türk Yurdu, c.IV, 21 Ağustos 1913.
www.mahfiegilmez.nom.tr/ turkish_historic_economic_data.xls
www.mfa.gov.tr

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Vilayat-ı Şarkıye Müdafaa-i Hukuk-ı Milliye Cemiyeti

Mondros Anlaşmasının 24 Maddesine göre Müttefikler Erzurum, Van, Bitlis, Diyarbakır, Harput ve Sivas’tan oluşan Vilayet-i Sitte Bölgesini gerekli gördüklerinde işgal edebileceklerdi. Müttefiklerin ve Ermeni Patriğinin çalışmaları Bölgenin Ermenilere verilmek istendiğini gösteriyordu. Bu gelişmeler üzerine Doğu kökenli Osmanlı milletvekilleri Meclis içinde Şark Vilayetleri Grubunu oluşturup ortak bir çalışma içine girmişlerdi. Avrupa’nın yetkili çevrelerine yönelik yaptıkları çalışmalarla Doğu Anadolu nüfusunun Müslüman olduğunu ve Ermenilere vermenin haksızlık olacağını savunuyorlardı. Bunlardan Erzurumlu Hoca Raif Efendi ile Diyarbakırlı Süleyman Nazif öncülüğünde bir ekip 4 Aralık 1919’da, Doğu Anadolu’daki Müslüman halkın hukukunu korumak için İstanbul’da Vilayat-ı Şarkıye Müdafaa-i Hukuk-ı Milliye Cemiyeti adında bir örgüt kurmuşlardı. Cemiyetin başkanlığına Eski Bitlis Valisi Mahmut Nedim, yönetim kurulu üyeliklerine de Diyarbakır Milletvekili Rasim, eski Beyrut Valisi İsmail Hak

Laiklik İlkesi

Laiklik akılcılık ilkesinin yaşama uygulanmasının zorunlu bir sonucu olarak ortaya çıkmış evrensel bir ilkedir. Laiklik, bilginin dogmalardan ve inanç kategorilerinden bağımsızlaşması demektir. Bilginin deney ve gözlemlerden kaynaklanmasını öngörür. Laiklik kelimesi değişik ve çelişkili anlamlarda kullanılan bir kelimedir. Dilimize Fransızca’dan “laic, laiquee” sözcüklerinden geçmiştir. Kökü ise Latince’den “laicus” ve Yunanca “laikos” dan gelmektedir. Laikos din adamı niteliği ve yetkisini taşımayan kişi anlamı taşımaktadır. Laikos, halk anlamına gelen “laos” kelimesinden türetilmiştir. Türkçe’ye ‘‘halk’’ olarak çevrilmişse de gerçekte ‘‘avam’’ ya da ‘‘ahali’’ hatta ‘‘reaya’’ kavramlarına daha yakındır. Anlam itibariyle, dinsel olmayan; dine ait olmayan, din dışı unsurlara ait olandır. Osmanlılarda “La-dini’’ (dinsiz) kavramıyla da karşılanmıştır. Fakat, Tanrı tanınamazlık değildir. Laik Hukuk, dini olmayan, dini ilkelerden kaynaklanmayan hukuk demektir. Laik devlet ise, dini k

Halkçılık İlkesi

Milliyetçiliğin tabii sonucu olan halkçılık , çağdaş demokrasi prensibinin temelini teşkil eder. Halkçılığın tarifini yapmadan önce halk sözcüğü üzerinde durmak gerekir. Türk Dil Kurumu sözlüğüne göre, halk sözcüksinin farklı tanımlarını yapmak mümkündür. Aynı ülkede yaşayan, aynı uyruktan olan insanlara halk denildiği gibi, ayrı ülkelerde yaşayan, aynı soydan gelenlere (Yahudi Halkı) ve aynı ülkede yaşayan farklı soylara da (Sovyetler Birliği) halk denmektedir. Bütün bunların yanında kabul gören bir başka tanımda; muayyen bir zaman ve yerde yaşayan insan topluluklarına halk denmektedir. Cumhuriyet dönemine kadar bizde halk yerine, ahali sözcüksi kullanılmaktaydı. Ahali anlayışını yıkan Atatürk, Türkiye halkını şöyle tarif etmektedir. “Türkiye halkı, ırken, dinen ve kültürel olarak birleşmiş, birbirlerine karşılıklı hürmet ve fedakârlık hisleriyle doldurulmuş, gelecekleri ve menfaatleri ortak olan sosyal bir topluluktur”. Görüldüğü gibi Atatürk, herhangi bir ayırımcılığı kabul etme